25 jaar scheiding van Tsjecho-Slowakije in Tsjechië en Slowakije

25 jaar scheiding van Tsjecho-Slowakije in Tsjechië en Slowakije

Afgelopen 1 januari was het 25-jarig jubileum van de 'Velvet Echtscheiding’, Naam waaronder het proces van scheiding van Tsjecho-Slowakije in twee nieuwe naties bekend is: Tsjechië en Slowakije, dat werd uitgevoerd in een proces dat werd uitgevoerd door de politici van beide federaties en er was geen referendum.

Oprichting van Tsjecho-Slowakije

De natie van Tsjecho-Slowakije het is gemaakt door Tomáš Garrigue Masaryk in 1918, vorm aan het krijgen van de regio's Bohemen, Moravië, Slowakije en de Karpaten Ruteria na het verdwijnen van het Oostenrijks-Hongaarse rijk aan het einde van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918),

Tsjecho-Slowakije Het was een democratische en welvarende republiek tijdens het interbellum, maar het land ervoer spanningen tussen de verschillende etnische groepen op het grondgebied. De Duitstalige minderheid, die de grensgebieden met Oostenrijk en Sudetenland bezet, en de Slowaken waren het niet eens met de politieke en economische overheersing van de Tsjechen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog (1939-1945) Tsjecho-Slowakije was verdeeld tussen een protectoraat Bohemen en Moravië, bezet door het Derde Rijk, en een oostelijke satelliet Slowakije.

De naoorlogse bezetting van het land door de Sovjet-Unie leidde tot de oprichting van de Tsjechische Socialistische Republiek Y Slowaakse Socialistische Republiek. Beide republieken verenigden zich, waardoor de Tsjechoslowaakse Socialistische Republiek ontstond de Karpatische Ruteria werd een deel van Oekraïne.

In 1989, na de Fluwelen revolutie en de val van de Berlijnse muur, de socialistische staat brokkelde af en het land begon de overgang naar het kapitalisme.

De verkiezingen van 1992 in Tsjecho-Slowakije

Op 5 en 6 juni 1992 werden verkiezingen gehouden in zowel de Tsjechische als de Slowaakse federatie. Bij die verkiezingen wonnen partijen met een lokaal profiel de meerderheid van de stemmen. In het Tsjechische deel de Burger Democratische Partij, onder leiding van Vaclav Klaus, van een liberale tendens, en in het Slowaaks was de winnaar van de verkiezingen de Democratische Slowaakse Beweging, een linkse nationalistische formatie onder leiding van Vladimir Menciar.

Tijdens de onderhandelingen om de president van de Tsjechische en Slowaakse Federatieve Republiek te benoemen, Vaclav Havel, die sinds 1989 regeerde, zich kandidaat stelde voor herverkiezing en de unie van beide republieken in stand houdt. De Slowaakse parlementsleden wilden hem echter hun vertrouwen niet schenken.

Zo begonnen Slowaakse politici druk uit te oefenen op de Tsjechen om de voorwaarden van de federatie van beide republieken te herformuleren, aangezien zij zichzelf als benadeeld beschouwden in de internationale vertegenwoordiging in vergelijking met de Tsjechische zijde.

Tsjechoslowaakse scheidingsovereenkomsten: de geboorte van de Tsjechische Republiek en Slowakije

Klaus probeerde Slowaakse politici bij de onderhandelingen onder druk te zetten om de Federatie bij elkaar te houden, maar Menciar eiste een aparte Confederatie met vertegenwoordiging in traditionele organen, iets wat Tsjechische politici niet wilden toegeven. Deze onenigheid was de aanleiding voor de scheiding van de Federatie.

De 23 juli 1992, de politieke formaties die de verkiezingen in juni hadden gewonnen ondertekende pacten om de Tsjechoslowaakse staat te verdelen.

Het Slowaakse parlement keurde een soevereiniteitsverklaring van de Slowakije kort voor de ondertekening van de overeenkomsten op 23 juli, waardoor Slowaakse afgevaardigden geen bezwaar konden maken tegen een geplande onafhankelijkheid, waarna het parlement een nieuwe Slowaakse grondwet goedkeurde.

Na zware onderhandelingen met Tsjechische politici werd op 26 augustus 1992 in Brno overeenstemming bereikt over het tijdschema voor de laatste divisie van de Tsjechische en Slowaakse Federatie. Op 1 januari 1993 zou de scheiding van Tsjecho-Slowakije in twee landen van kracht worden.

Ondanks alle onderhandelingen die hadden plaatsgevonden, werden de scheidingsovereenkomsten bij de stemming in het federale parlement van Tsjechoslowakije verworpen. De weigering van het parlement was te wijten aan druk van de bevolking, die niet wilde dat de Federatie zou breken, en aan de verdenking van de Europese Gemeenschap die er niet voor was om het land op te splitsen.

Na de parlementaire nederlaag kwamen Klaus en Meciar op 5 en 6 oktober bijeen om het door beiden overeengekomen scheidingsproces te bekrachtigen en het parlementaire veto van de onderhandelingen te overwinnen. Ten slotte keurde het Tsjechoslowaakse parlement op 25 november de grondwettelijke wet inzake de ontbinding van de federatie goed, volgens welke de Tsjechoslowaakse Federale Republiek zou op 31 december van dat jaar verdwijnen, waardoor twee nieuwe landen zouden ontstaan, de Tsjechische Republiek en de Slowaakse Republiek.

Redenen voor de scheiding van Tsjecho-Slowakije

De institutionele structuur van het Tsjecho-Slowakije Postcommunistisch leidde tot de vorming van regionale politieke groeperingen die nationalistische wrok opwekten, vooral onder Slowaken.

De wrok van de Slowaken was gebaseerd op de objectieve ongelijkheid tussen Tsjechen en Slowaken. Toegang tot een van de kamers van de Federale Vergadering was gebaseerd op proportionele criteria. Er was een constante perceptie onder Slowaken van de dominantie van de Tsjechoslowaakse politiek door de Tsjechen.

Deze situatie werd aangevuld oude percepties van een historisch karakter en naar de diepte sociaaleconomische ongelijkheden tussen de twee naties, waar de ongelijkheid in de verdeling van middelen tussen Tsjechen en Slowaken een krachtige katalysator was voor nationalistische grieven.


Video: SLOVAKIA