Caesarion

Caesarion


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Ptolemaeus XV Caesar “Theos Philopator Philometor” (“de Vader-liefhebbende Moeder-liefhebbende God”) (ca. 47-30 BCE), beter bekend onder zijn onofficiële bijnaam Caesarion of “Little Caesar” in het Grieks, was de oudste zoon van Cleopatra VII (69-30 vGT) en was de laatste Ptolemeïsche koning van Egypte. Meestal wordt aangenomen dat Caesarion de zoon was van Julius Caesar (100-44 vGT) die een incidentele affaire had met Cleopatra vanaf hun ontmoeting in 47 vGT tot aan zijn dood in 44 vGT.

Caesarion regeerde als medeheerser van Cleopatra van 2 september 44 BCE tot 12 augustus 30 BCE, toen Cleopatra zelfmoord pleegde. Hoewel hij praktisch een balling was, was Caesarion technisch gezien de enige heerser van het Ptolemeïsche koninkrijk totdat hij eind 30 augustus v.Chr. werd geëxecuteerd door Octavianus (de achterneef van Caesar, later Augustus Caesar, r. 27 v.

Geboorte & Voorouders

Ptolemaeus Caesar XV werd in de zomer van 47 vGT geboren als zoon van Cleopatra VII. Als lid van de Macedonische Ptolemaeïsche dynastie was Caesarion van overwegend Griekse afkomst aan de kant van zijn moeder en had hij weinig of geen Egyptische afkomst. Een Egyptische stèle uit het Serapeum in Memphis wordt meestal geïnterpreteerd als zijn geboortedatum op 23 juni 47 vGT, een paar maanden nadat de Romeinse dictator Julius Caesar het land had verlaten. Caesar had gevochten om Cleopatra op de troon te herstellen in de Alexandrijnse oorlog (48 september-januari 47 vGT), en de twee hadden een beroemde schandalige affaire die ervoor zorgde dat Caesar een paar maanden na het einde van de oorlog in Egypte bleef hangen.

Cleopatra beweerde heftig dat haar zoon door Julius Caesar was verwekt. Caesar, aan de andere kant, ontkende of probeerde de schandalige kwestie van het vaderschap van Caesarion in het openbaar te omzeilen. Volgens de Romeinse schrijver Suetonius (ca. 69 - ca. 130-140 CE) stond Caesar Cleopatra toe om Ptolemaeus XV zijn naam te geven, hoewel hij de jongen wettelijk niet als zijn eigen zoon kon accepteren.

Ten slotte riep hij [Caesar] haar [Cleopatra] naar Rome en liet haar niet vertrekken voordat hij haar had overladen met hoge eer en rijke geschenken, en hij stond haar toe zijn naam te geven aan het kind dat ze baarde. Volgens bepaalde Griekse schrijvers leek dit kind zelfs qua uiterlijk en houding erg op Caesar. (Suetonius, vertaald door Rolfe, 71)

Gezien het ontbreken van bewijs van het tegendeel, wordt algemeen aangenomen dat Caesarion het biologische kind van Julius Caesar was.

De historicus Nicolaus van Damascus (ca. 64 BCE - ca. begin 1e eeuw CE) verklaarde dat Julius Caesar zelfs zo ver ging dat hij Caesarion in zijn testament verwierp. Dit detail wordt echter niet herhaald in andere overgebleven verslagen en wordt alleen genoemd om geruchten te weerleggen dat Julius Caesar koning wilde worden. Bovendien zou het voor Julius Caesar niet nodig zijn geweest om zich legaal van Caesarion te distantiëren, gezien diens onwettigheid.

Na de Ides van maart (de moord op Julius Caesar op 15 maart 44 vGT), werd de kwestie van het vaderschap van Caesarion aan de orde gesteld door de vrienden en medewerkers van Caesar, ondanks het feit dat de status van Octavianus als erfgenaam van Caesar duidelijk was. De politiek geladen kwestie bleef open toen aanhangers van Octavianus actief ontkenden dat Caesar Caesarion had verwekt, en tegenstanders van Octavian actief Caesarion promootten als de zoon van Caesar.

Liefdesgeschiedenis?

Schrijf u in voor onze gratis wekelijkse e-mailnieuwsbrief!

Marcus Antonius verklaarde aan de senaat dat Caesar de jongen echt had erkend, en dat Caius Matius, Caius Oppius en andere vrienden van Caesar dit wisten. Van hen publiceerde Caius Oppius, alsof hij toegaf dat de situatie verontschuldiging en verdediging vereiste, een boek om te bewijzen dat het kind dat Cleopatra bij Caesar verwekte niet van hem was. (Suetonius, vertaald door Rolfe, 71)

Gezien het ontbreken van bewijs van het tegendeel, wordt algemeen aangenomen dat Caesarion het biologische kind van Julius Caesar was. Er zijn echter alternatieve theorieën naar voren gebracht over het vaderschap van Caesarion en de kwestie blijft enigszins controversieel. Er is gesuggereerd dat Caesar onvruchtbaar was omdat hij in zijn hele leven slechts één biologisch kind erkende, ondanks drie huwelijken en talloze buitenechtelijke affaires. Omgekeerd was een laag geboortecijfer typerend voor de Romeinse aristocratie in die tijd en het is aannemelijk dat Caesar onwettige kinderen heeft gehad die niet erkend werden, zoals Junia Tertia. Bovendien zou Cleopatra geen minnaars hebben gehad voordat hij Caesar ontmoette, wat eventuele alternatieve kandidaten voor het vaderschap van Caesarion uitsluit.

Caesarion & Cleopatra in Rome

Cleopatra bezocht Rome minstens twee keer met haar broer en nominale medeheerser Ptolemaeus XIV (ca. 60/59-44 vGT). Het is bekend dat de Egyptische koninklijke familie Rome heeft bezocht in 46 vGT en opnieuw in 44 vGT, en beide keren in de villa van Julius Caesar in de Horti Caesaris woonde. Gedurende deze tijd hadden Caesar en Cleopatra een affaire die het onderwerp van een schandaal werd in Rome. Caesarion vergezelde zijn moeder vrijwel zeker in 46 vGT, hoewel hedendaagse bronnen pas kennis van hem nemen in 44 vGT, na de moord op Caesar.

In 46 vGT wijdde Caesar een tempel in het Forum Julium aan Venus Genetrix, de beschermheilige van moederschap en huwelijk. Caesar stamde vermoedelijk af van Venus Genetrix via zijn mythologische voorouder Aeneas, een halfgod die verbonden was met de stichting van Rome. Caesar maakte de controversiële keuze om tijdens zijn inwijding een verguld standbeeld van Cleopatra als Isis-Venus in de tempel te onthullen. De geboorte van Caesarion is genoemd als een mogelijke gelegenheid om de toewijding van dit politiek geladen kunstwerk te inspireren. Een mozaïek opgegraven uit het huis van Marcus Fabius Rufus in Pompeii wordt verondersteld dit beeld te verbeelden, waarbij Cleopatra en Caesarion schijnbaar worden afgebeeld als het moeder-zoonduo van Venus en Cupido. De plaatsing van dit beeld in de Tempel van Venus Genetrix legde een verband tussen Caesars vermeende erfgoed als afstammeling van Venus en Cleopatra's vermeende status als de reïncarnatie van Isis-Venus.

Caesarion groeide op in Alexandrië, Egypte en had weinig Egyptische of Romeinse invloeden in zijn opvoeding.

Julius Caesar werd vermoord door een groep senatoren samenzweerders op 15 maart 44 vGT. Cleopatra bleef lang genoeg in Rome om Caesars testament te laten lezen. Tot haar teleurstelling werd Caesarion niet erkend door Caesar. Volgens dit testament adopteerde Caesar postuum zijn achterneef Octavianus (de toekomstige Augustus). Cleopatra ontvluchtte Rome binnen een maand na de moord op Caesar en nam de twee jaar oude Caesarion mee. Dit zou het laatste bezoek van Caesarion aan Rome zijn, aangezien hij op latere leeftijd nooit meer terugkwam in de voor hem onwelkome stad.

Onderwijs & opvoeding

Caesarion groeide op in Alexandrië, Egypte, destijds de hoofdstad van de Hellenistische cultuur, en had weinig Egyptische of Romeinse invloeden in zijn opvoeding. Het grootste deel van de jeugd van Caesarion was vrij veilig vanwege de relatieve stabiliteit van het bewind van zijn moeder. Ondanks zijn onwettigheid lijkt de rol van Caesarion als de opvolger van Cleopatra in Egypte onbetwist te zijn gebleven.

Zoals de meeste prinsen van de Ptolemaeïsche dynastie, zou Caesarion zijn opgeleid in de kunsten van retoriek, redevoering, politiek en filosofie. De persoonlijke leermeester van Caesarion tijdens zijn adolescentie was een Griekse geleerde, Rhodon genaamd. Er is weinig bekend over Rhodon's carrière, een schril contrast met de illustere carrières van Philostratus, Cleopatra's jeugdleraar, en Nicolaus van Damascus, die Caesarions broers en zussen begeleidde voordat hij een van de meest invloedrijke historici van de 1e eeuw vGT werd. Caesarions eigen moeder was nog een andere invloed op zijn intellectuele ontwikkeling en die van zijn broers en zussen. Cleopatra, een bekwaam politicus en redenaar, werd gecrediteerd met het spreken van acht talen en het schrijven van werken over onderwerpen als geneeskunde en farmacologie.

Koning van Egypte

De dood van Julius Caesar zorgde ervoor dat Cleopatra in een verzwakte politieke positie verkeerde toen ze haar sterkste bondgenoot in Rome verloor. Cleopatra was echter in staat om zorgvuldig een verzoenende relatie te onderhouden met zowel de Bevrijders (onder leiding van de moordenaars van Caesar) als het Tweede Triumviraat, de twee belangrijkste facties die waren ontstaan ​​in de nasleep van de moord op Caesar. Tegen de zomer van 43 vGT begon Cleopatra haar lot in te storten bij het Tweede Triumviraat, en in het bijzonder bij de leidende triumvirs Marc Antony en Octavian. De alliantie tussen Cleopatra en het Tweede Triumviraat was de sleutel tot haar agenda om haar invloedssfeer te verspreiden over de voormalige omvang van het Ptolemeïsche rijk, omdat ze alleen met de steun van Antony en Octavianus controle kon krijgen over gebieden als Cyrene en Fenicië.

Ptolemaeus XIV stierf plotseling in 44 vGT, en het gerucht ging dat Cleopatra haar jongere broer had vergiftigd om elke bedreiging voor haar heerschappij weg te nemen. Kort na de dood van Ptolemaeus XIV werd Caesarion tot koning uitgeroepen en werd Cleopatra's nieuwe medeheerser. Deze opvolging werd begin 43 vGT officieel erkend door de Romeinse senaat, waardoor de legitimiteit van het officiële bewind van Caesarion werd gewaarborgd. Artistieke voorstellingen van Cleopatra en Caesarion liepen opzettelijk parallel met de relatie tussen de Egyptische godin Isis en haar zoon Horus. In de Egyptische mythologie was Isis de moederlijke beschermer van haar zoon Horus, die de rechtmatige koning van Egypte werd na de gewelddadige moord op Horus' vader Osiris.

De vermeende status van Caesarion als de zoon van Julius Caesar bracht Cleopatra in conflict met Caesars geadopteerde zoon en erfgenaam Octavianus (63 BCE - 14 CE). Mede als gevolg van deze rivaliteit koos Cleopatra ervoor om een ​​bondgenootschap aan te gaan met Octavianus' rivaal Marcus Antonius (83-30 vGT), die na de dood van Caesar de controle over de oostelijke provincies van Rome had overgenomen. Daartoe had Cleopatra in 41 vGT een ontmoeting met Antony in Tarsus en nodigde hij het triumvir uit om haar in de winter van 41 vGT in Alexandrië te bezoeken. Antony verliet Egypte voor het einde van het jaar 40 vGT en versterkte zijn alliantie met Octavian door te trouwen met zijn pas weduwe zuster Octavia. Antony had twee dochters met Octavia, maar hij onderhield contact met Cleopatra.

Op tienjarige leeftijd vergezelde Caesarion Cleopatra op een reis naar Antiochië, waar ze eind 37 vGT Antony ontmoetten. Met de toestemming van Octavianus verleende Antony extra gebieden in Cyrene, Cilicië, Kreta en de Levant aan het Ptolemeïsche koninkrijk. Antony en Cleopatra trouwden ergens tussen 37 BCE en 34 BCE, een situatie die een schandaal veroorzaakte omdat het Romeinse triumvir tot 32 BCE getrouwd bleef met Octavia. Cleopatra had in totaal drie kinderen met Marcus Antonius, waaronder de tweeling Alexander Helios (40 - ca. eind 1e eeuw BCE) en Cleopatra Selene (40-6 BCE), en Ptolemaeus Philadelphus (36 - ca. eind 1e eeuw BCE).

Koning der Koningen en de donaties van Alexandrië

In 34 vGT werd in de Egyptische hoofdstad een uitgebreide kroningsceremonie uitgevoerd die bekend staat als de Donaties van Alexandrië. Met zorgvuldig geënsceneerde pracht vierde Marcus Antonius een Romeinse triomf na zijn veldtochten in het Oosten en schonk hij verdere gebieden aan de Ptolemaeën. De enorme ceremoniële betekenis van de procedure overtrof echter de daadwerkelijke overdracht van grondgebied die plaatsvond. Van het gebied dat "geschonken" werd aan het Ptolemeïsche koninkrijk, stonden de meesten al onder Ptolemaeïsche heerschappij of onder de controle van Rome's rivaal, het Parthische rijk.

Antony's overdracht van Libië, Egypte, Coile Syrië, Fenicië, Cilicië en Cyprus aan Cleopatra was puur symbolisch omdat ze al over deze gebieden heerste. Media en Parthia stonden stevig onder Parthische controle en Antony's schenking van deze gebieden was op zijn best hypothetisch, om te worden veiliggesteld na een toekomstige verovering. Hierdoor blijven de provincies Syrië, Azië en Bithynië over als de enige gebieden die zijn afgestaan ​​in de schenkingen van Alexandrië die feitelijk onder Romeins bestuur hadden gestaan. Het koninkrijk Armenië kan ook worden toegevoegd aan de lijst van Romeins grondgebied dat is afgestaan ​​aan het Ptolemeïsche koninkrijk, aangezien Antony het koninkrijk eerder dat jaar had veroverd en de schenkingen van Alexandrië verdubbelden als een triomfantelijke viering van de verovering.

Caesarion, nu 14 jaar oud, werd boven al zijn broers en zussen verheven en uitgeroepen tot koning der koningen, terwijl zijn moeder koningin der koningen werd genoemd. Bovendien verklaarde Antonius dat Caesarion de ware zoon van Julius Caesar was, een daad die de woede van Octavianus opleverde, die die titel graag voor zichzelf wilde reserveren. Antony verleende Cleopatra en Caesarion formeel de heerschappij over een rijk dat zich theoretisch uitstrekte van India tot de Hellespont. Binnen dit rijk kregen Cleopatra's kinderen van Marcus Antonius hun eigen heerschappij. Alexander Helios werd uitgeroepen tot koning van Armenië, Media en Parthia, hoewel de laatste twee koninkrijken nog niet door Antony waren veroverd. Cleopatra Selene werd uitgeroepen tot koningin van Cyrene, en Ptolemaeus Philadelphus werd uitgeroepen tot koning van Fenicië, Syrië en Cilicië.

Caesarion was misschien de gelijke van zijn moeder in naam, maar in ieder geval tot hij meerderjarig was, was hij nog steeds onderworpen aan zowel haar als Marcus Antonius. Bij de Donaties was de troon van Caesarion lager dan die van zijn moeder, terwijl Marcus Antonius, die geen koninklijke titels had, op gelijke hoogte met de koningin zat. Dit machtsevenwicht was al gesuggereerd door de afbeelding van Antonius op munten geslagen door Cleopatra in het Oosten en in Antony's rol als Dionysius, gemalin van Cleopatra's Isis tijdens de ceremonie.

De schenkingen zelf waren niet zozeer een afstand doen van de Romeinse hegemonie in het Oosten aan de Ptolemaeïsche heerschappij, maar een poging om het Romeinse gezag te verzoenen met de monarchale tradities van het Nabije Oosten en Noordoost-Afrika. Door Cleopatra's aanspraak op de voormalige rijken van haar Ptolemeïsche en Seleucidische voorouders te ondersteunen, had Antonius de bedoeling gehad de Romeinse invloed over het Oosten te versterken en de Parthische aanspraken op de regio te verzwakken. Ondanks het uitblijven van een significante verandering in de status-quo na de schenkingen van Alexandrië, zorgden de grandioze titulatuur en verreikende beweringen van Cleopatra en Antony onbedoeld voor een harde reactie op deze gebeurtenis in Rome.

De schenkingen van Alexandrië lanceerden een intense propagandaoorlog tussen Antonius en Cleopatra in het Oosten en Octavianus in Italië. De beweringen van Caesarion als de biologische zoon van Julius Caesar werden opgevoed door Antony, wat de aanhangers van Octavianus ertoe bracht zijn vaderschap te ontkennen en Antony ervan te beschuldigen door oosterse gebruiken corrupt te zijn geraakt. In 32 BCE scheidde Antony formeel van Octavia (Octavian's zus, getrouwd met Marcus Antonius sinds 40 BCE), waarmee hij effectief de laatste draad van zijn alliantie met Octavian verbrak. Datzelfde jaar greep Octavianus op illegale wijze Antony's testament uit de Tempel van Vesta. Octavianus onthulde de inhoud van dit testament dat Caesarion als de zoon van Caesar bevestigde, zijn kinderen erkende door Cleopatra en het meest schandalig verklaarde dat hij van plan was om bij Cleopatra in Egypte te worden begraven. Octavianus beschuldigde Cleopatra verder van het corrumperen en manipuleren van Marcus Antonius met een agenda om als koningin over de Romeinse Republiek te regeren.

Caesarion werd volwassen in de zomer van 30 vGT, maar in de tussentijd werden de pogingen van Antony & Cleopatra om de oorlog met Octavianus voort te zetten steeds hopelozer.

De Romeinse senaat verklaarde de oorlog aan Cleopatra in het voorjaar van 32 vGT, daarbij verwijzend naar Cleopatra's toenemende invloed op Antonius en haar anti-Romeinse agenda. In werkelijkheid was deze oorlogsverklaring het resultaat van politieke spanningen tussen Antony en Octavianus, die beiden meer dan tien jaar hadden gestreden om de positie van Caesars opvolger. Bij de beslissende slag bij Actium in 31 vGT werden de zeestrijdkrachten van Antony en Cleopatra verslagen door de troepen van Octavianus en zijn admiraal Agrippa. Antony en Cleopatra vluchtten vervolgens naar Alexandrië, waar ze zich begonnen voor te bereiden om hun gedoemde oorlog met Octavianus voort te zetten.

Caesarion werd meerderjarig in de zomer van 30 vGT, op welk moment hij werd ingeschreven in de lijsten van het gymnasium. Verre van een louter atletische faciliteit, degymnasiumvan de Hellenistische wereld waren belangrijke centra van het sociale leven waar intellectuele en fysieke talenten werden opgeleid. In de Griekse gemeenschappen van Ptolemeïsch Egypte betekende de inschrijving in het gymnasium de intrede van een jonge man in het leven als volwassen burger. De meeste jongeren werden op 14-jarige leeftijd ingeschreven in het gymnasium, maar er werden soms uitzonderingen gemaakt voor prinsen zoals Caesarion - die op dat moment 17 was - gezien hun unieke levensomstandigheden.

“[Antony] liet de stad genieten van avondmaal en drinkgelag en het uitdelen van geschenken, schreef in de lijst van ephebi de zoon van Cleopatra en Caesar, en schonk aan Antyllus, de zoon van Fulvia de toga virilis zonder paarse zoom, in viering waarvan Alexandrië vele dagen lang banketten en feesten en feesten in beslag nam.” (van Plutarchus)Het leven van Antony, vertaald door Perrin, 301)

Deze inschrijving was een mijlpaal in het leven van Caesarion toen hij mannelijk werd in de ogen van zijn collega's, een tijd waarin veel heersers echt in hun politieke rol begonnen te stappen. Terwijl deze vreugdevolle gebeurtenissen zich ontvouwden, werden de pogingen van Antonius en Cleopatra om de oorlog met Octavianus voort te zetten steeds hopelozer. In een poging het moreel op peil te houden, werd het slechtste nieuws opzettelijk achtergehouden voor de Alexandriërs, terwijl de stad in feeststemming werd gehouden.

Dood en de verovering van Egypte

In augustus 30 vGT viel Octavianus Egypte binnen en werd door Antony betrokken in meerdere zinloze veldslagen. Uit angst dat Octavianus zijn laatste rivaal zou verwijderen door Caesarion te laten doden, maakte Cleopatra plannen om haar eerstgeborene weg te sturen met een grote hoeveelheid rijkdom. Caesarion werd naar de Dodekaschoinos in Ptolemaeïsch Nubië gestuurd, waar hij zou kunnen vertrekken vanuit een van de havensteden aan de Rode Zee die handel dreven met Arabië en het Indiase subcontinent. Hellenistisch contact met het Oosten was al eeuwenlang goed ingeburgerd en Caesarion zou daar comfortabel hebben kunnen leven, ver buiten het bereik van Octavianus.

Op 1 augustus 30 vGT viel Antony op zijn zwaard, op dezelfde dag dat Octavianus de stad Alexandrië veroverde. Cleopatra pleegde zelfmoord op 12 augustus 30 vGT om te voorkomen dat hij door Rome zou worden geparadeerd in de triomf van Octavianus. Kort daarna nodigde Octavianus Caesarion uit om terug te keren en over Egypte te regeren als een cliënt-koning in de plaats van zijn moeder. Rhodon adviseerde Caesarion om terug te keren naar Egypte en de kroon te accepteren die Octavianus hem aanbood. Het is niet bekend of Caesarions leraar hem verraadde of oprecht geloofde dat het aanbod van Octavianus oprecht was. Arieus Didymus, een voormalige beschermheer van het Alexandrijnse hof die zich bij Octavianus had aangesloten, wordt gecrediteerd met het overtuigen van de Romeinse veroveraar dat Caesarion een te grote potentiële bedreiging vormde om te leven. Hiertoe meldt Plutarchus dat Arieus tegen Octavianus zei: "Het was niet goed dat er een Caesar te veel was" (vertaald door Perrin, 321).

In plaats van met open armen het land binnen te komen, werd Caesarion onderweg onderschept en gedood door Romeinse soldaten. Zijn dood zorgde ervoor dat Octavianus geen rivaal zou hebben, noch als heerser van Egypte of de vermeende erfgenaam van Julius Caesar.

Egyptische chronologieën beschrijven de korte regering van Caesarion na de dood van Cleopatra, maar dit was in werkelijkheid een bureaucratische fictie die de kloof tussen Cleopatra en het Romeinse Egypte overbrugde. In plaats van de verheven erfenis die zijn moeder voor ogen had, zou Caesarion door historici worden herinnerd als de laatste farao van Egypte en iemand wiens vroegtijdige dood het einde van het Ptolemeïsche koninkrijk inluidde.


Bekijk de video: Caesarion - King Of The World - Bienvenue A Histoire